سپینود

(بدون عنوان)

سپینود — Fri, 13 Aug 2010 16:25:46 GMT

همین

my saint

سپینود — Fri, 14 Apr 2006 11:13:00 GMT

One more cup of coffee, Dylan is singin'. cryin loud. Shit! Everything is weird. The position, the song, weather bein not hot enough for switchin coolers. & the most wired of all, me writing English! Please don’t think I’m making a show off. It just happened. Bob Dylan & stuff, & here; where I was a real saint. Where I was free. & that freedom leads me to writing out of boundaries. I feel like watchin 10 commands.

cum'on my goddess make the words falling on my mind & heart as the rain drops.

گردگيری

سپینود — Sun, 26 Feb 2006 22:06:00 GMT

آهای دختر! پاتو جم کن. خاله پونه بت لينک داده...

دلم تنگه برات

سپینود — Thu, 29 Dec 2005 21:58:00 GMT

باور کن دلم برات تنگ شده. باور می‌کنی؟ خيلی وقتا شده می‌رم توی آرشيوت. کی شروع کردم؟ سه سال پيش بود نه؟

خيلی می‌خوام دوباره برگردم پيش‌ات...

حالا فعلن نونوارت می‌کنم تا ببينيم چی پيش می‌آد.

سلام دوست قديمی

سپینود — Tue, 13 Sep 2005 06:51:00 GMT

دل‌ام نيامد بزنند زير کاسه‌کوزه‌ات که چه؟ غيرفعالی؟

يادم هست روزهايی را که با هم بوديم. روزهای اولی که سه سال پيش حدود بيست روز ديگر اين‌جا را برای آن پسرک نوشتی و شروع کردی.

خانه‌ی مقدسم شدی و نگاهت می‌دارم. بگذار او بگيرد و ببندد. اين روزها شک توی دلم دارد ريشه‌هايش را می‌دواند.

حالا می‌آيم و برايت می‌گويم.

(بدون عنوان)

سپینود — Fri, 01 Oct 2004 20:18:00 GMT

نمی‌دونم چرا تب که می‌کنم توی خلسه‌ی اين دنيا و اون دنيا می‌رم و ميام. وقتی سالم‌ام هی به خودم می‌گم يادت باشه توی مريضی حسابی از حالت‌ات استفاده کنی و بنويسی. اصلن نمی‌دونم اين خوبه که بخوای موقع نوشتن حالت عادی نداشته‌باشی؟ مثل اون نويسنده‌هايی که چيزی می‌کشن يا الکلی هستن. خيلی وقتا فکر می‌کنم کارور اگر الکلی نبود چه طوری می‌نوشت؟ انگار بايد ادبيات مديون افيون و آب شنگولی باشه!

اما حکايت تبِ دی‌شب من حکايت تنهايی و غم هميشه‌ی خودم بود که با هيچ قلمی و نوشته‌ای مرتفع نمی شد. دلم يک صدای گرم می‌خواست. گرمای حقيقی واقعی...نه اون‌که دائم سايه‌ای از شک بالای سرت باشه. چيزی که از اعماق دل بربياد.

بد هم نيست برای اين‌جور مواقع يه بغلی کوچيکی داشته‌باشم که هم نفهم‌ام دور و برم چی می‌گذره. هم گاهی بنويسم توی اين حالت و فرق‌اش رو بفهم‌ام!

۸۴

بازی

سپینود — Mon, 20 Sep 2004 01:06:00 GMT

آن‌قدر اين‌جا را عوض می‌کنم تا بشود خواسته‌ام. ۵تا ديگر مانده. زور بزن. می‌توانی. بوی باران را می‌شنوی. گفته بودم‌ات که تابستان تمام می‌شود. تب و تف تمام می‌شود. خيلی از آدم‌ها فکر می‌کنند که بهار زاده می‌شوند. هه! اما تو که با باد پائيزی نفس می‌کشی و با سوز زمستان گونه سرخ می‌کنی. دانه‌های برف را به نخ می‌کشی و هميشه دل به زيبای زودگذر و بلور ناپايا دادی. دل‌ات خوش است سپينود! چه شادی‌ها و شيطنت‌های زودگذری! راستی کی بود که می‌گفت برق بازی‌گوشی می‌خواند از پس چشم‌هايت؟ گوش‌ات پر است می‌دانم. از بودن. از باشيدن. دل سپردن. باشد روياهاشان هم شيرين است. آمدند. همه‌شان و رفتند. زود بود ديگر هميشه زود است و برای تو دير می‌شود نمی‌دانم چرا. چه‌قدر فاصله‌ی قطره‌ی بارانی است تا به زمين برسد هيچ می‌دانی؟ يک دقيقه؟ يک ماه؟ يک سال؟ اما عاقبت می‌رسد. اين‌جا بنشين. همين‌جا و به آسمان نگاه کن. خيره.

۸۵

شب‌های روشن يزد

سپینود — Tue, 14 Sep 2004 03:35:00 GMT

گرد زرد رنگی روی شانه‌هايم از غبار راه است. طعم خاک بيخ گلويم و حيرت ته چشمانم. مرد پير مهربان با لپ‌های صورتی و لهجه‌ی شيرين چون قطاب و عمارت‌های محجوب. نه! سفرنامه نيست. تنها اين است که کاش ثبت می شد برای ابد. کاش حکاکی می‌شد پس پرده‌ی چشمم...

و اين‌جا بود که زني، مانده پای آبله از راه دراز، می رسد و در کوهی پنهان می‌شود و می‌شود بی‌بی چَک‌چَک و آبی که قطره قطره دور از چشم ناپاکان، سنگ‌ها را می‌شکافد و ميان واحه و کوير بهشت می‌سازد و من برفراز اين کوه‌ها فرياد زدم.

۸۶

No comments

سپینود — Sun, 05 Sep 2004 13:58:00 GMT

When you cried I'd wipe away all of your tears

when you'd scream I'd fight away all of your fears

and I've held your hand through all of these years

but you still have all of me

(Evenescence, my immortal. the album; fallen,2003)

۸۷

سرانجام يک اعتراف

سپینود — Fri, 03 Sep 2004 16:44:00 GMT

اين فکر‌های لعنتی. اين جرقه‌‌های بی‌موقع. مثل همان خروسی که هر شب با تاريکی هوا آواز می‌خواند. دوستم ندارند انگار. می‌خواهم‌شان٬ از من فرار می‌کنند. توی خيابان٬ توی تاکسی و اتوبوس٬ وقتی با کف‌گير بالای سر برنجی که قل‌قل می‌کند ايستادی و عطرش را با لذت می‌جوی٬ مسواک که می‌کنی يا در کاسه‌ی توالت فرنگی را باز می‌کنی‌٬ روی پشت‌بام لباس‌ها را که به باد می‌دهی٬ يک‌هو می‌ريزند توی مغزت. چند وقت پيش توی مجلس ختم فاميلی٬ آمدند٬ همه باهم. آن هم چه موقع؟ وقتی بايد بايستی رو به قبله و بعد راست و بعد چپ (يا اول چپ بعد راست؟ هنوز نمی‌دانم). همه به بغل‌دستی‌شان نگاه می‌کردند تا مثل او بچرخند. توی اين گير و دار و سرگردانی بود که آمدند. يکی يکی هم که نمی‌آيند لامذهب‌ها. انصاف‌تان را شکر٬ چرا وقتی روان‌نويس نو خريدم و دفترچه‌ی جديدم را از پستو بيرون کشيدم و شيشه‌ی عينکم را پاک کردم و لميدم٬ نيامديد؟ مجبور شدم چند خط افقی و عمودی که هم‌ديگر را قطع می‌کنند و متوازی‌الاضلاع می‌سازند٬ بکشم و چند بار اسم سريرا را روی صفحه به شکل‌های جوراجور٬ خم شده به راست٬ به چپ٬ کتابی٬ تحريری٬ فانتزی بنويسم و برايش امضايی هم اختراع کنم! دست آخر هم مجموعه‌ی داستان کوتاهی بردارم٬ چون که لابد حوصله‌ی رمان و تاريخ يا نظريات ادبی را ندارم- سيگار را هم آتش کنم و يواش يواش پلک‌ها سنگين شوند.
زندگی نکبتی است٬ زندگی يک زن نويسنده. تعارف که نداريم رفقا!

۸۸